NL EN 
TERUG NAAR BLOG OVERZICHT
WHAT’S YOUR STORY?  - Member Pamela

WHAT’S YOUR STORY?  - Member Pamela

Soms ontvangen wij verhalen van members die ons zó ontroeren dat we er even stil van worden. En dat zegt nogal wat, als je bedenkt dat we met twaalf extraverte vrouwen op kantoor werken. Zo ook het verhaal van member Pamela uit Eindhoven, over haar kinderwens en haar weg hier naartoe met de vraag waar zij de Power mom trui kan bemachtigen.

‘10 jaar geleden voorspelde een van mijn vriendinnen tijdens de eerste zwangerschap in onze vriendinnenkring: “Vanaf nu is er de komende 7 jaar altijd iemand zwanger van deze groep”. We namen “de voorspelling” met een hoop gelach op in onze groep van ongeveer tien vrouw sterk. Maar zo gek bleek de voorspelling helemaal niet. Zelf was ik wat later met een relatie, dus ik lachte vooral gezellig mee. Maar toen ook ik trouwde, kwam ook voor ons de wens om zwanger te worden. Helaas bleek dat niet bepaald eenvoudig, en niet alleen bij ons. 1 op 6 Ammehoela, eerder 4 op 10. Met zijn 3-en tegelijk liepen we in de medische molen. Ondertussen bleef de voorspelling al meerdere jaren intact, en begonnen anderen al aan het 2e of 3e gezinslid. Ze hadden het over van alles en zo ook over Mom in Balance. Als ik dan de groepen in het park zag sporten dacht ik: “Dat wil ik later ook! Als het lukt…”. Ja, er zijn dan zoveel dingen die moeizaam zijn, waar je gewoon je niet echt bij voelt horen.’

‘Mijn twee vriendinnen slaagden vlak na elkaar in de medische molen, wat een geluk! Eveneens waren twee van mijn beste vriendinnen tegelijk uitgerekend en toen zij op het punt van bevallen stonden, zou ik gaan vertellen dat ik (ja ik?!) de ketting zou gaan verlengen!’

‘In België, waar wij als medisch toeristen werden behandeld, waren mijn geoogste eitjes half om half verdeeld in IVF en ICSI. Alle IVF was gefaald, maar we hadden zes ICSI-embryo’s die voldoende waren gegroeid! De beste werd “vers” teruggeplaatst en mijn bloeduitslag liet zien dat ik zwanger was! We waren zo blij! Nu was het onze beurt! Alleen nog even de eerst echo. Na jaren van medische molen, waren wij inmiddels prima in staat om echo’s mee te lezen. Daar! Een hartje! Het gezicht van mijn man lichtte op, maar het mijne verstrakte… Wel een hartslag, maar dit is veel te langzaam toch? De dokter bevestigde helaas wat ik zag, en we bleven zitten met een 50/50 kans. Over een paar weken een nieuwe echo om te zien welke helft het is geworden. We besluiten op vakantie te gaan, waar ik gebeld word door mijn vriendinnen dat ze zijn bevallen. Ik zeg niks… Eenmaal thuis een nieuwe echo. Helaas, … De ketting is verbroken na die voorspelde zeven jaar. Het moest ook ergens een keer misgaan toch? We hadden met zijn allen zo veel geluk.’

‘Nu was het afwachten op de afdrijving. Die kwam niet. Extra hormonen, die konden er na de hormonen van Chlomid, IUI, ICSI en zwangerschap nog wel bij. Het komt niet. Ik ga shoppen, misschien voel ik me dan beter. De hormonen hebben me uit mijn maat laten ploffen, dus wat grotere kleren kan geen kwaad. Ik trek een trui aan met heel groot “CARPE DIEM” er op. Ik huil in het pashokje om die stomme trui. Ik koop hem, en draag hem veel. Op de een of andere manier helpt die trui me. Dan moet ons “Grüntje” worden weggehaald met curettage, wat mij betreft een chic woord voor K**-operatie. Maar Carpe Diem, we houden moed. Drie maanden later proberen we het weer. We hebben nog drie cryo’s over die het invries proces hebben doorstaan. Het ontdooien gaat goed, en zo gaan we weer op weg naar België voor terugplaatsing nummer twee.’

‘De bloeduitslag zegt weer zwanger, maar de blijdschap blijft uit. Eerst maar die echo. Die echo is goed! Een mooi snel kloppend hart. Ik ben zwanger! Het duurt nog wel een heel aantal weken voor ik het ga geloven. Hoor ik nu echt bij de club van zwangere? Kan ik zwangerschapskleding kopen? Is dat niet gek als ik dat doe? Durf ik al naar MIB? Roep ik niks over me af? Met kerst zitten we met bloed en stress in het ziekenhuis voor een geruststellingsecho, maar na twintig weken durf ik langzaam te gaan geloven. Onze zoon ligt weliswaar in volle stuit en er zijn vermoedens van een rare baarmoeder vorm, dus geheel zorgeloos is er niet bij. Maar zoonlief groeit goed, ik voel me goed en de keizersnee komt in zicht. Een medische afsluiting zou natuurlijk ook prima passen bij een medische zwangerschap toch? De ruggenprik wordt gezet. Ik voel nog van alles geef ik aan, maar na een testje, besluiten de artsen te gaan snijden. AU, NEE! Ik voel nog. Alles spant aan en zoonlief komt vast te zitten in mijn sterke buikspieren (fit zijn is helaas niet altijd een voordeel) Maar na de nodige knock-outs dan toch: gekrijs! Daar is onze zoon!’

‘Gelukkig gaat het herstel goed en na vijf weken sta ik weer bij MIB. Na een half jaar houd ik op met borstvoeding van de kleine vrolijkerd. De laatste hormonen verlaten mijn lijf. Gewoon even geen hormonen! Mijn lijf krijgt weer een soort van vertrouwde vorm, dus mijn Carpe Diem trui past weer, voor even. Want er is iets geks. Mijn nieuwe kleren passen minder lekker, ik voel me vreemd, krijg onder andere hartkloppingen. Moet ik terug naar de dokter voor mijn schildklier? Daar heb ik dus echt geen zin in. Ik koop wel nog een maatje groter. Dus een nieuwe jurk voor de bruiloft waar ik ceremoniemeester van ben. Het wordt een mooi feest en een paar weken later herhalen we het feest nog eens op een tweedaags hockeytoernooi. En dan ook echt feest, want hoeveel jaar heb ik al niet kunnen feesten en drinken? Er blijven rare dingen gebeuren met mijn lijf. Zo liep ik gemakkelijk negen kilometer hard en een week later kom ik niet verder dan twee. Wat is er aan de hand? Even een stapje terugdoen van de Mpower dan maar. Het gaat niet.’

‘Ik moet naar de dokter van mijn man, dat wil ik niet. Ik trek toch even een zwangerschapstest uit de voorraad, al weet ik dat het niet kan. Manlief zegt; “haal je dat nou niet in je hoofd, voor je het weet gaan we het hele circus weer in.” Maar dan… twee streepjes. Twee streepjes?! Ik laat het mijn man zien. Ja maar hoe dan??? Sja bloemetjes, bijtjes en zo he? Het kan blijkbaar toch echt en niet alleen op tv. Hoe ver was ik? Ik heb werkelijk geen idee. Ik blijk 8-9 weken! Ojeeee, dat hockeytoernooi! Veel alcohol, geen foliumzuur…grote zorgen. Waarom heb ik die test niet eerder gedaan?’

‘Maar alles blijft goed gaan. Behalve een tweede stuitligger gaat alles anders deze keer. Met veel stress maak ik me op voor een tweede keizersnee. Was ik niet gewoon een watje? Kan het weer mis gaan? Wat als? Maar deze keer lig ik in de nieuwe OK. De anesthesist reageert vlot op mijn dalende bloeddruk en kletst wat af om me af te leiden. Dan tussen neus en lippen door zegt hij: ”we zijn begonnen”. Waarmee? “Met snijden”. Een zucht van verlichting, ik voel niks, kan alles rustig meemaken. En na onze donkere zoon, verschijnt een blond meisje met blauwe ogen tegen een opkomende zon. Alles anders, een mooie verrassing na zo’n setje lastige jaren. Wat zijn ze prachtig allebei. Mijn zoon van 1.5j is extreem lief voor zijn zusje. Madam van tien weken ligt op mijn borst als ik dit typ, het leven is mooi! Ik ben weer aan het sporten en het is weer bijna tijd voor nieuwe kleren. Dus een lang verhaal kort, wat zou ik graag mijn Carpe Diem trui inruilen voor zo’n Power mom sweater.’


We hadden al een tijd de wens om de trui te gaan verkopen, maar door het verhaal van Pamela gaan we hier extra vaart achter zetten. Want hoe vlot of stroef de weg naar het ouderschap ook is verlopen, als het je lukt om een kindje liefdevol op te voeden en daarnaast je eigen doelen niet uit het oog te verliezen ben je wat ons betreft een echte Power mom!


Let’s inspire each other! Wil jij ook andere vrouwen inspireren met jouw verhaal? Deel je verhaal door een mail te sturen naar marketing@mominbalance.nl, want strong women make a better world.


Ben jij nog geen Mom in Balance member? Meld je aan voor een van onze workouts! Klik hier en boek nu een gratis proefles met de code NLTRIAL.

Bekijk onze workouts
deel op: