NL EN 
TERUG NAAR BLOG OVERZICHT
Gefopt!

Gefopt!

Ter ere van Sinterklaas heeft schrijfster Roos van Wout speciaal voor ons een blog geschreven.

Gefopt! 


stond er op het briefje in het fopkadootje. De avond ervoor heb ik me als een klein kind uitgeleefd op het maken van dit bijzondere pakje voor ons jongste kind van een jaar oud. Geïnspireerd door het Sinterklaasjournaal met zijn o zo stoute Malle Pietje. En eigenlijk vooral uit noodzaak omdat we voor de kleine gup niets hadden en voor de grote gup wel. En ja, de schoen moest hoe dan ook gezet worden.

De oudste (3 1⁄2 jaar) was helemaal blij met zijn autootje en keek wat verward en lichtelijk teleurgesteld naar het fopkadootje van zijn zusje. Zusjelief was desondanks best blij met het inpakpapier en het lege doosje. Want in lege doosjes kan je weer spulletjes doen om ze er vervolgens weer uit te halen en er weer in...

Later die avond had ik het er met mijn vriend over. Ik had het foppen niet goed aangepakt volgens hem. Er stond geen ‘groetjes Malle Pietje’ op. Ook het handschrift was niet goed en eigenlijk was het hele idee maar mwah. Híj zou het de volgende keer wel even gaan doen. En de schoenen gaan verstoppen. Want dat had hij vroeger ook altijd heel leuk gevonden. Mijn vriend de redder. Als er iemand in het gezin staat te popelen bij het Sinterklaasfeest is hij het wel. Op het moment dat we wisten dat we een baby konden verwachten vier jaar geleden, was een van de eerste dingen die hij verheugd uitriep: ‘leuk! Ik zie het al helemaal voor me: met mijn zoontje op mijn nek naar de intocht van Sinterklaas kijken en samen iedere avond op de bank naar Dieuwertje Blok’. Zodra het kon haalde hij zakken vol snoepgoed in huis, maar tot zijn grote ongenoegen was ik uiteindelijk diegene die me het minst kon inhouden met snoepen. Ja, wat wil je ook: zo’n bak snoep, uit het blikveld van de kinderen en óp ooghoogte voor mij. Zo makkelijk om er af en toe een paar uit te graaien. Een paar keer per dag.


De goedheiligman kan ook op héél véél verschillende plekken zijn snoepjes en kadootjes achterlaten heb ik wel gemerkt. Zo zijn er drie paar opa en oma’s, een kinderdagopvang, een peuterspeelzaal, twee werkgevers, een lieve groenteboer, supermarkt en buurthuis én zelfs ook nog in ons huis. En dan gek opkijken als je driejarige al serieus aangeeft dat hij ‘geen tijd heeft, want hij moet nog zoveel spelen’. Onze zoon raakt dit jaar voor het eerst helemaal bedwelmd door Sinterklaas. Zelfs zodanig dat hij met rode wangetjes Sinterklaas op mijn werk aan het opwachten was en uiteindelijk in huilen uitbarstte. Puur van de spanning. Zelf moet ik er geloof ik nog een beetje inkomen. In de S-gekte. Misschien cliché, maar ik probeer er met alle moeite een gezonde balans in te vinden. Niet té veel suiker eten en niet té veel kinderstress creëren. Maar ach, zonder mopperen sta ik gezellig samen met mijn drie gezinsleden Sinterklaas Kapoentje (een van de weinige liedjes waar ik de volledige tekst nog van weet) te zingen bij de schoenen gevuld met appel en wortel. En duim ik mee dat paardje Ozosnel maar gauw afkomt van zijn koudwatervrees. Ergens ver in mijn toch al niet meer zo scherpe geheugen zijn die hartstochtelijke verlangens naar kadootjes en kriebels in de buik vanwege al het mysterie nog niet verdwenen. Die goede oude tijd ...

Mijn zoontje op de vensterbank houd ik stevig vast

Kijk, zegt hij: de maan!
En één sterretje heel hoog

en de schaduwen die langzaam verdwijnen
en de lampjes die overal verschijnen



En als het donker wordt
dan schijnt de maan
en als de maan schijnt
begint de nacht

Mooi hè, zegt hij
en we zwijgen

De stilte in al zijn pracht

------------------------------------ 

Ben je benieuwd naar verder werk van Roos? Check de tips van deze maand voor haar boek "de vrouw in badjas". 

Bekijk onze workouts
deel op: